Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pielęgniarki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pielęgniarki. Pokaż wszystkie posty

środa, 18 listopada 2015

GDAŃSK

Zakładałam tego bloga z myślą, że będzie to najlepszy sposób na upamiętnienie ostatnich lat studiów, aż tu nagle - bęc. Podejmowałam wiele prób opisania niektórych sytuacji z życia wziętych, m.in obronę pracy, odebrania dyplomu, przeprowadzkę z Wrocławia, ale wszystko kończyło się fiaskiem. Teraz wracam, bez zbędnych wywodów o podwyżkach, bo kwota "brutto brutto" (TAK, PODWÓJNIE OPODATKOWANA - DLA TYCH, KTÓRZY NIE WIEDZĄ), nie jest czymś, o czym warto klikać. Póki co wystarczy mi 8,70zł/h netto w Croppie i odpowiedzialność za ubrania. Czyli właściwie żadna odpowiedzialność.

Wszystkich wrocławiaków, poznaniaków i resztę świata, będę próbowała przybliżyć do ludzi stąd. Bo o dziwo, jak na niecałe dwa miesiące pobytu na pomorzu, przewinęło się przez moje życie wiele ciekawych osobistości, o których warto, żebyście usłyszeli.

Zacznijmy od początku.

1. Kinga.

Przyszła dziewczyna Eminema, zdecydowanie. W jej żyłach płynie afroamerykańska krew, a cera niby przejrzyście biała, w rzeczywistości jest przesycona czarnym pigmentem. Kinga nic nie musi i niczego nie potrzebuje do pełni szczęścia, prócz paczki tabletek przeciwbólowych, papierosów, snu i oczywiście czwartkowych wypadów do Mewy Towarzyskiej. RAP to jej życie, a o Tomku Lewandowskim napisała pracę licencjacką, którą jara się całe hiphopowe towarzystwo. SERIO.
Gotuje zajebiste obiady, robi pyszne kawy i mieszka na 10 piętrze, co jest oczywiście mega atutem.
Słowo, które pada najczęściej z ust Kingusi? "NAJGORZEJ."
Miasto pochodzenia : Cedynia.
Miasto licencjata : Szczecin.






2. Gocha.

Sportowiec, poliglota, niepoprawny optymista, który rzadko kiedy się nie uśmiecha. Po paru tygodniach znajomości mam ciągle to samo wrażenie, że dla niej nie ma rzeczy niemożliwych. Po każdej imprezie nocuje u mnie, za co jestem jej niezmiernie wdzięczna, bo Gdańsk to naprawdę niebezpieczne miasto. O 3 nad ranem, w Sopocie na Monciaku kupowała szczoteczkę do zębów, bo przecież bez tego nie zaśnie.
Oprócz tego uwielbia zbijać piony i wszystko co ją rozbawi musi być nią przypieczętowane. Ciekawostką u Gosi jest to, że przez te dwa miesiąc w Gdańsku była na mniej więcej trzech weselach, czyli w dwa miesiące wyrobiła normę przeciętnego Polaka. Co lepsze, po każdym weekendzie wraca i mówi "słuchajcie! idę za tydzień na wesele!"
Słowo, które pada najczęściej z ust Małgosi: jest ich zbyt wiele, żeby wybrać to jedno. Ale chyba jednak "PIWO", jest tym najczęstszym.
Miasto pochodzenia: Siedlce.
Miasto licencjata: Biała Podlaska.










Na początek to tyle, w następnych notkach poznacie resztę grupy drugiej. A te panie opisane powyżej, na pewno będą występowały w rolach głównych.
Co do dziewczyn z Wrocławia - KOBIETY, NASZE ZAJĘCIA PRAKTYCZNE Z TYM, CO MAM TUTAJ TO BYŁA RZEŹ. Co prawda, jestem dopiero po pierwszym dniu, ale naprawdę widoczna jest spora dysproporcja. Ale wiem też, że niestety inaczej działa to na kolokwiach i egzaminach.



Najlepszy, najpiękniejszy park Oliwski.


Superowy widok na pracującą, niepolską stocznię z UCK.


Grupa nr 2. 
Asia, Monika, Kinga, Magda, Gosia, Gosia, Agnieszka.


Miał być pamiętnik i będzie pamiętnik.
Buziaki, Margolcia!

piątek, 24 kwietnia 2015

The end.

Tytułem wstępu pozwolę sobie napomknąć o niedawnym proteście pielęgniarek. Przed Urzędem Wojewódzkim we Wrocławiu zjawiło się około 400 osób. Śmieszna liczba, ale nieważne. Protest odbył się we wszystkich miastach wojewódzkich, a więc można powiedzieć, że udał się na tyle, by w stopniu umiarkowanym dotrzeć do mediów. Super. Ale co z rządem? Nie słyszą? Nie widzą? Kpina. Idealny przykład na to, że całą sprawę P&P mają w dupie. Jak najlepiej zobrazować to co dzieje się w naszym kraju? 
Komentarz zbędny. 

Pielęgniarski dzienniczek wesołych księżniczek.

Przyznam się szczerze, że gdybym miała jeszcze raz wybierać swoje studia, wiedząc co czeka mnie na Pielęgniarstwie, długo bym się zastanawiała. Zawód - piękny, kierunek - tragiczny. Zabierający nam czas, życie prywatne w 80%, a przede wszystkim sen. 

Kolejny etap się zamknął. Może niedefinitywnie, ale na pewno rozpoczął się proces kończący następną część mojego życia. Ciężko uwierzyć w to, że trzy lat spędzania 3/4 swojego życia na oddziałach, zupełnie za darmo - dobiegł końca. Schodząc z oddziału Reumatologii, zasunęły się za mną drzwi szpitala przy ul. Borowskiej, mam nadzieję, że na zawsze. 
Skończyło się codzienne wstawanie o 5. 
Skończyły się męczące podróże na wszystkie krańce Wrocławia.
Skończyło się wykorzystywanie i wysługiwanie naszymi nogami i rękami. 
Skończyło się oglądanie naburmuszonych, rozgoryczonych pań pielęgniarek. 
Cudownie! Jakiż wspaniały odpoczynek psychiczny, fizyczny zresztą również. Czekałam na ten moment od połowy drugiego roku, kiedy po raz pierwszy byłam zbyt zmęczona żeby zasnąć. 
Wyczekiwany moment zbliżał się wielkimi krokami, od poniedziałku czekałam na piątkowe popołudnie, i co? I dupa.
Zero ulgi, zero satysfakcji, zero radości. Wręcz odwrotnie. Dziwne uczucie kiedy po włożeniu mundurka do pralki, uświadomiłam sobie...że przecież nie potrzebuję go na poniedziałek. 
Trudno było mi wypunktować te negatywne strony praktyk, mimo, że przez ostatnie 2 lata narzekałam więcej, niż wcześniej przez całe swoje życie. Teraz widzę, że pozytywów było więcej.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że... NIE WYOBRAŻAM SOBIE, ŻEBYM MOGŁA WEJŚĆ NA ODDZIAŁ I... WYKONYWAĆ WSZYSTKIE CZYNNOŚCI BEZ OLKI PRZY SOBIE! 
Nie wyobrażam sobie, żebym miała siedzieć w socjalnym z pielęgniarkami, a nie na korytarzu z dziewczynami. To jest smutne.
Mimo, że jestem sentymentalna - tym razem nie chce mi się płakać. Wiem, że wszystko co najgorsze dotrze do mnie, jak wyjdę z budynku przy ulicy Bartla i będę miała świadomość, że już nie mam potrzeby do niego wracać. 

UWAGA, DUŻO ZDJĘĆ.
Nie będą ułożone chronologicznie, ale to nic nie zmienia. :)
Od początku nas do siebie ciągnęło, Agnieszko. Pierwszy rok, zajęcia z pierwszej pomocy i nasze śmieszne zabawy. Pomyśleć, że tak bardzo się zmieniłyśmy od tego czasu. Jesteśmy teraz o wiele dojrzalsze. O takie :
Trzeci rok, ginekologia i położnictwo. Oprócz Twojej fryzury, nie zmieniło się nic. Nie czarujmy się :)

Pierwszy rok, podstawy pielęgniarstwa. Właściwie to nie wiem czego się wtedy uczyłyśmy, ale nie było to nic, co przez następne lata nam się przydało. Wiem, że wtedy marzyłyśmy o tym, żeby wejść na blok. No i poniższe zdjęcie jest przykładem tego, że marzenia się spełniają.
Trzeci rok, anestezjologia. O ile dobrze pamiętam. 

Ja i Aleksandra reanimujemy dziecko. To znaczy, ja reanimuję, a Ola mnie wspiera. Właśnie o tym pisałam wyżej. Jak to może tak być, że będę wykonywała daną czynność, a Olka nie będzie patrzyła mi na ręce?! ;< NO WAY.

Drugi rok, chirurgia. Łatwo się domyślić, w końcu kolega Igor jak na chirurga przystało, założył na oddział czepek. Idiota.

W ramach rozrywki - moja ręka po ściągnięciu szwów. Polecam nieostrożne otwieranie puszek tuńczyka, jakbyście kiedyś potrzebowali pieniędzy. Za rany cięte PZU płaci najlepiej! 

Drugi rok? Chyba tak. Zima i druty. Najlepsze zajęcie w ramach zabicia czasu pomiędzy praktykami, a wykładami. 

A jak znudziły się druty - wyglądałyśmy tak. Stawiam na to, że to wykład z farmakologii. Albo geriatrii. Wspaniały obraz nas z drugiego roku. 
 Jeszcze ja i moje słodkie paluszki. Obowiązkowe wykłady to się nazywa, mili państwo.


Tłusty czwartek <3. Ilonka zawsze o nas dbała. Ja się roztyłam, a ona schudła. Prosta zagrywka. Przejrzałam Cię, cwaniaczku! -,-


To nie więzienie. To nie psychiatryk. To oddział pediatrii. Wszystkie kliniki dziecięce zatrzymały się w czasach PRL'u, co widać na załączonym obrazku. 

A tutaj widać to jeszcze lepiej. Gastroenterologia dziecięca. Jestem pewna, że trafimy tam na dyplom. Czuję to. I właściwie to nie wiem, czy się śmiać czy płakać. 

A tutaj, żebyście moje drogie panie nie zapomniały - blok operacyjny. Siedziałam sobie na ławeczce i czekałam na pacjentkę z sali budzeń. Jak bardzo USK nie lubię, jak bardzo irytuje mnie 3/4 tamtejszego personelu, tak to miejsce szczególnie lubiłam. Bo pachniało sterylnością i zawsze było tam cicho, co w szpitalu wbrew pozorom jest rzadkością. 

Po jednym z egzaminów, taka impreza. Super piguły, no!
Ginekologia i odpowiedzialne zajęcie - cięcie ligniny i kręcenie wacików. Położne zawsze zadbały, żebyśmy się nie nudziły, a już na pewno szybciej nie wyszły do domu. I tak sobie siedziałyśmy i kręciłyśmy, choć ja...nigdy nie byłam w tym dobra:
No właśnie. Wacik do podmywania po cięciu cesarskim. Made by Margolcia13. Pozdrawiam wszystkie położnice. 


A teraz ostatnie dni praktyk oczami dziewczyn. Borowska, kolekcja wiosna/lato - czerń. Czarne skarpety, rajstopy, to to w czym możesz czuć się pewnie i komfortowo w każdej sytuacji. 

Tyle pracy na reumatologii. Taka byłam zła po dwugodzinnym tłumaczeniu pacjentce, że jej klucze do mieszkania znajdują się w depozycie. W odpowiedzi usłyszałam: "To gdzie są te moje klucze?! Jak ja się dostanę do domu?!"


Reakcja dziewczyn na moje wejście do gabinetu zabiegowego. Standardzik.


Przecież to zdjęcie broni się samo. Gwiazdy, po prostu gwiazdy. 


Panie kuchenkowe na reumatologii bardzo nas polubiły. Tyle zarobiłyśmy przez 3 lata studiów, ale...warto było <3. 



                                       
Ola i panowie konserwatorzy przykręcający szafkę. 


A to moja mała niespodzianka dla kobietek w ramach słodkiego pożegnania. Przepyszne ciasto marchewkowe - smakowało lepiej niż wyglądało. :)


I przed dyplomem - mała powtóreczka, moje kochane piguły! <3
Love you.


Tyle. Nie ma co rozpaczać. Było cudownie, ale będzie jeszcze lepiej. Staram się wychodzić z założenia, że wszystkie zmiany zawsze wychodzą tylko na dobre. Tak będzie i tym razem.


Gosia.




wtorek, 21 kwietnia 2015

Protest!!

UWAGA, UWAGA, UWAGA!

Jutro od godziny 11 do godziny 13, przed Urzędem Wojewódzkim we Wrocławiu odbędzie się protest Pielęgniarek i Położnych.
Panie zapowiadają bilbordy, plakaty i ulotki. Póki co skromnie, cicho, ostrzegawczo. Liczę na to, że mimo, iż na oddziałach ani razu nie obiło mi się o uszy, by którakolwiek z pań się tam wybierała, zbierze się pokaźna suma reprezentantek tych dwóch, trudnych zawodów.

Przykro mi jednak stwierdzić, że czytając większość komentarzy na różnych portalach medycznych widzę, że panie wcale nie są zmotywowane. Trochę to śmieszne, bo jak związki milczą i nic nie robią - jest źle. A jak ruszą i zaczyna być o nich głośno - jest jeszcze gorzej.
Parę dni temu jedna z moich koleżanek powiedziała, że w tym kraju nic się nie zmieni, dopóty dopóki na emeryturę nie odejdą wszystkie panie w podeszłym wieku, które mimo iż najgłośniej krzyczą - gówno robią. I taka jest prawda. Smutne jest jednak to, że zanim te panie odejdą, to zdążą nam, młodym dziewczynom, pełnym werwy, energii i chęci do zmian, zrównać cały, idealistyczny plan polskiego pielęgniarstwa z ziemią. Bo powszechnie wiadomo jest, że łatwiej ściągnąć ludzi na dół, niż wyciągnąć do góry.

Na koniec jeszcze miła, zaskakująca informacja. Otóż lekarze oficjalnie zdecydowali się poprzeć protest P&P. Naczelny Izby Lekarskiej poinformował, że walka o godność wykonywania tych profesji jest potrzebna, bo personelu brakuje, a wszystko przez zbyt niskie wynagrodzenia. Świetna wiadomość, w końcu widzą, że coś faktycznie jest nie tak.


Pielęgniarski dzienniczek wesołych księżniczek.

Mam najwspanialszą grupę na świecie, pracuje z cudownymi dziewczynami, które może nieświadomie, dają ogromnego kopa do działania. 
Dziś po raz pierwszy, całkiem na poważnie, na oddziale spotkałam się z czymś, co zgięło mnie z nóg i odebrało siły do pracy. Wystarczyły trzy słowa "nie dam rady", a w zastępstwie za mnie znalazły się cztery pary rąk do pracy. 
"Gosia, usiądź."
"Gosia, wyjdź na korytarz." 
Ej, naprawdę po raz pierwszy spanikowałam. Jak długo studiuję, pierwszy raz pomyślałam, że się do tego zawodu nie nadaję i po prostu sobie nie poradzę. Co będzie, jak dziewczyn zabraknie, bo każda pójdzie w swoją stronę, a ja na odcinku dostanę tak wymagającego pacjenta? 
Długo nie musiałam czekać na odpowiedź.
"Gosia, zawsze znajdzie się ktoś mniej czuły."
"Zawsze znajdzie się ktoś, kto Ci pomoże."
"Na pewno nigdy nie zostaniesz z tym sama."
A co jeśli zostanę?
"To wtedy zadzwonisz po nas." 


Może nie wyglądają, ale są całkiem spoko.
Oddział Reumatologii, USK.


Życzę Wam takich znajomych.
Buzi, buzi.
Gosia.



PS. Będę tęskniła za takimi śniadaniami. 
<3

środa, 15 kwietnia 2015

Hospicjum.

Wczoraj byłam pewna, że poziom złości i frustracji sięgnął zenitu, ale okazuje się, że nie. Okazuje się, że mam jeszcze spory zapas, wystarczyła spokojna, w pełni przespana noc.
Ostatnio nie mam czasu kompletnie tu zaglądać. Podobno jak blog przetrwa rok, to osoba prowadząca go, może nazwać siebie pełnoprawnym blogerem. Obawiam się, że zarówna ja, jak i ten blog mogą tego nie dotrwać.

Nie od dziś wiadomo, że student to nikt. Student to ktoś, kim można pomiatać. Legalnie, bez skrupułów, Dziwne, że jeszcze nie ma odpowiedniego rozporządzenia, które regulowało by to prawnie. Najgorsze jest, że najczęściej nadużywają swoich praw osoby, które same jeszcze niedawno skacowane jechały na zajęcia. Nie mnie tu oceniać, ale im dłużej przebywam wśród ludzi "uczonych" uświadamiam sobie, że człowiek im większy tytuł zdobędzie, tym hierarchia jego wartości układa się do góry nogami.
Tak, jestem Gosia i od około 2 lat odpieprzam niezłą pańszczyznę, często nie dostając w zamian nawet magicznego słowa "dziękuję". Nieważne. Nie oczekujmy zbyt wiele.
Ale czasu zabrać sobie nie dam. Nie chce mi się opisywać, płakać, lamentować. Za dużo otwartych plików w Wordzie niebezpiecznie na mnie spogląda.
Z racji tego, że jak najszybciej chcę wrócić tutaj, w pełni sił i sprawności umysłowej, muszę uciec i poinformować wszystkich, że pojawię się znów, jak tylko moja praca licencjacka będzie miała więcej niż 15 stron.

WNIOSKI DNIA WCZORAJSZEGO:
1. Zło całego świata to wina Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. CAŁEGO, zaznaczam.
2. Uczelnia, rektorat, dziekanat - w przeciwieństwie do Ministerstwa - nie są winne niczemu.
3. Regulaminy są po to, żeby się do nich nie stosować.
4. Regulaminy są po to, żeby je co miesiąc zmieniać.
5. Życie jest bez sensu.


 Agniesia - moja dziewczyna, niezadowolona Ilona i ja w nowych kolczykach. Praca w Hospicjum jest bardzo obciążająca psychicznie, czego w sumie można się domyślać. Dlatego też odreagowujemy i nabieramy dystansu co drugi krok strzelając sobie foteczkę. Gdybyście kiedyś byli świadkiem podobnych, przykrych zdarzeń - polecamy. Sprawdzona skuteczność, a jakie zadowalające efekty!

Z takich newsików, ostatnio też mi się przytyło. Dokładnie 4 kg. Siedzę, przewijam stronę facebookową, czytam kolejny wpis Chodakowskiej o tym jaka to jestem wspaniała, mądra, zaradna, piękna, wrażliwa, no ale że na pewno czegoś mi do pełni szczęścia brakuje i ona w zupełności wie co jest tym brakującym puzzlem. Mianowicie - smukłe uda i kaloryfer na brzuchu. Nie brzmi zbyt ambitnie, prawda? Szczególnie gdy ma się styczność z prawdziwymi problemami ludzi, od których ta kobieta ewidentnie jest odcięta. Ewka - rzucam Ci wyzwanie! Wymyśl taki program, żebym na starość nie miała problemów z na przykład - nietrzymaniem moczu. Co ty na to?
Tym czasem zabieram się za mój trening.
Buzi, buzi!

Gosia.









sobota, 28 marca 2015

Roszczeniowo.

Pielęgniarki z wielkopolski wpadły na wspaniały pomysł rozpoczęcia protestu od zrobienia kroku w kierunku społeczeństwa. Ludzi - czyli potencjalnych pacjentów. Przyszłych lub dalszych, bo nie wiem czy zdajecie sobie z tego sprawę, ale szpitala nie uniknie nikt. No, chyba że będziecie lecieli samolotem, za którego sterami będzie siedział pan z ciężką, nieleczoną depresją. Wtrącając, uważacie, że winą za tą tragedię powinno obciążać się pilota, czy tego kto podbił mu papiery mówiące o braku przeciwwskazań do wykonywania tego zawodu?

Wróćmy do tematu. Zobrazuje Wam nieco to, co można zobaczyć przejeżdżając przez niektóre wielkopolskie miejscowości.




Brawo! Może w ten sposób choć trochę uświadomi się ludziom problem, który istnieje. I który niestety ciągle się pogłębia. Może nagle przestanę wysłuchiwać we wszystkich wiadomościach zarzutów, obelg i pretensji płynących zewsząd. Niedawno w przychodni byłam świadkiem jak do punktu pobrań krwi zrobiła się dość długa kolejka. Młoda dziewczyna w gabinecie zabiegowym spokojnie zapraszała do siebie kolejnych pacjentów, uśmiech nie schodził z jej twarzy. Jak się pewnie domyślacie, tylko jej. Cała masa gburowatego, polskiego społeczeństwa robiła wszystko, żeby zagęścić atmosferę i doprowadzić do "małej" sprzeczki. Przytoczę parę przykładów, będzie Wam łatwiej załapać o czym mówię. Wszystkie te pytania zostały skierowane do mnie, od różnych pacjentów, w różnym wieku, ale z jedną miną, która mówiła mniej więcej - TO TWOJA WINA.
"Dlaczego to tak długo trwa?". - Skąd ja mogę wiedzieć? Myślę, że pani pielęgniarka nie pije kawy z każdym pacjentem, tylko pobiera krew. Widocznie tyle to musi trwać. 
"Dlaczego pani tam nie wejdzie i jej nie pomoże?" - Oho, teraz tacy cwani. Jak normalnie jakąkolwiek czynność przy nich ma wykonać praktykantka, to nie są tacy chętni. W momencie kiedy trzeba poczekać, stąpnąć o jeden raz więcej z nogi na nogę, to praktykantka przydaje się do wszystkiego. Tak się składa, że nie ma  uprawnień. Z chęcią bym tam weszła i pomogła pani zabiegowej, jak pewnie każda moja koleżanka, ale niestety. Jeśli ktoś nie weźmie za nas odpowiedzialności możemy tylko siedzieć. I ewentualnie patrzeć.
"Dlaczego w takim układzie jest tylko jedna pielęgniarka w zabiegowym? Przecież powinna być jeszcze jedna. Przynajmniej na dwie godziny w poniedziałki" - TAK! Dokładnie tak! Jest nas za mało, dlatego wszystko trwa. 
A z tym poniedziałkiem to tak serio pan mówi, czy żartuje? Przecież wynagrodzenie nie zwróciłoby nawet kosztów dojazdu, nie mówiąc o bez sensu straconym czasie. Ludzie, szanujmy się. Dwie godziny w poniedziałki. Najlepiej, to jeszcze tylko w te poniedziałki, w które pan X ma zlecone badania. Inne już go nie interesują.
"Dlaczego tu jest tak mało krzeseł?" -  Eeee, biuro dyrektora i sekretariat są na końcu korytarza. Może sprawiam takie wrażenie, ale nie. To nie ja tu zarządzam o ilości krzeseł na korytarzu.
"Dlaczego państwo daje tak mało pieniędzy na zdrowie, a tak dużo na armię i wojsko?" - No way. Chyba nie jestem podobna do Ewy Kopacz, he he. 
Stałam grzecznie z ciśnieniomierzem w rękach i się uśmiechałam. Gdybym zaczęła mówić, obawiam się, że doszłoby do rękoczynów. Jestem pielęgniarką, właściwie to praktykantką, a nie Omnibusem. Jestem zatrudniania przez kogoś, najczęściej przez dyrektora danej placówki, który jednocześnie jest lekarzem. To do niego te wszystkie pytania, nie do mnie. 

Innym przykładem poszanowania mojego zawodu jest ostatnio podsłuchana rozmowa na oddziale neurologicznym. Pacjentka czekała na wypis od swojego lekarza prowadzącego. Siedziała na krześle w świetlicy od 10, a o godzinie 13 nadal nic nie wskazywało na to, żeby miało się to zmienić. Około 11 ja osobiście zebrałam od niej podpis na dokumentacji pań pielęgniarek, które powędrowały do archiwum. W pewnym momencie, wyraźnie poirytowana kobieta podchodzi do jednej z pielęgniarek i zaczyna swój wywód na temat tego, że to jest kpina, jak tak można traktować pacjentów, przecież już tyle godzin czeka na wypis, że już jej tyłek zdrętwiał, bla, bla, bla. Piguła spokojnie,bez nerwów, z rękami założonymi na piersi wysłuchała wszystkiego co miała do powiedzenia pacjentka. Gdy ta skończyła, usłyszałam jedno, najwspanialsze zdanie.
"A teraz niech pani pójdzie i wszystko to, co teraz mi tutaj wypluła, powtórzy swojemu lekarzowi prowadzącemu". 
Wytrzeszcz oczu, piana w ustach, głupkowate spojrzenie, Obrót na pięcie i hop z powrotem do świetlicy. :)


Pielęgniarski dzienniczek wesołych księżniczek, PART III.

Trochę ciężko cokolwiek napisać, bo nie dzieje się nic. Tzn, dzieje się dużo, ale tylko dzięki temu, że mamy wolne. Ostatnio dopisywało nam szczęście i mam nadzieję, że szybko nas nie opuści. 



Kamilka zmienia status związku. Z narzeczeństwa zmienia się w mężatkę. Do tego dojdzie jej kolejna rola społeczna, a mianowicie - mama. 
Wszystkie wyczekujemy małej królewny. :)

Wieczór panieński. Ja i Olcia (pseudonim artystyczny Ella Eyre). Moja gwiazda, która wczoraj pierwszy raz oficjalnie powiedziała, że nie zgadza się na mój wyjazd z Wrocławia do jakiegokolwiek innego miasta. <3. Wyobrażam sobie jak musiała ze sobą walczyć, żeby wydusić to ze swoich strun głosowych. ^^

"To nie imprezka tylko kameralna posiadówka - CZAD IMPREZKA."

Tak skończyłyśmy. Ola, striptizer Dżejkop, ja. Pan pośrodku zadbał o to, żebyśmy skutecznie zapomniały wydarzenia tego pełnego zwrotów akcji wieczoru. 
A od jutra będę go miała 24/dobę. Sama nie wiem czy się cieszyć czy płakać. 



Koniec. Długie te notki, nudne i monotematyczne. Następna będzie o czymś innym. O tęsknocie. 




POLECAM.


Gosia.





czwartek, 19 marca 2015

Mała Zosia.

Raz na jakiś czas przez media musi przewinąć się wątek medyczny.
Tak już jest, było i będzie. Pomiędzy kolejnymi aferami polityków, absurdami polskich urzędów i biurokracji, musi pojawić się "coś" medycznego.
Czasem lekarz, czasem szpital, czasem położna, pielęgniarka. Nigdy nie angażowałam się za bardzo w te wszystkie nagłaśniane skandale, bo po co zaprzątać sobie głowę kolejnymi zmartwieniami. Mam ich wystarczająco dużo.
Tak było i tym razem, jednakże - do czasu.

Już od dobrych dwóch tygodni media huczą przez wszystkie możliwe odbiorniki. Telewizja, radio, internet przepełnione są informacjami na temat małej Zosi z domu dziecka, która leżała obrobiona po pachy (dosłownie) w łóżeczku, zupełnie zaniedbana przez ... uwaga, uwaga...PIELĘGNIARKI.
Dokładnie tak, zgadza się. Trzynastomiesięczne dziecko nie potrafiące zawalczyć o swoje, pozostawione samo sobie na obskurnym oddziale pediatrycznym w szpitalu w Łukowie. Serce się kraja, łzy same pchają się do oczu. Jak można?! Jak można być takim chamem, jak można tak bardzo nie mieć serca!? Wybierają takowy zawód, a potem wyrządzają krzywdę tym najmniejszym, bezbronnym. Kpina. Zgadzam się, kpina.

Niedługo po opublikowanym materiale dyrektor szpitala ogłasza zastosowania kar wobec dwóch najmniej empatycznych pielęgniarek na oddziale,  po przez przeniesienie je na inny oddział. Eee, nie rozumiem. A na jakiej podstawie zostały wybrane te "DWIE NAJMNIEJ EMPATYCZNE"?
Ustawił je w rządku i ta, która miała najmniej ciekawy mundurek wyleciała? Albo ta, która nie zdążyła zrobić makijażu bo całą noc spędziła przy swoim schorowanym dziecku? A może ta, która po prostu miała gorszy dzień, a z racji tego, że jest tylko człowiekiem też ma do niego prawo? To również jest kpina.
Dlaczego zastosowano jakiekolwiek kary, skoro przecież prokuratura dopiero wszczęła śledztwo?
Okej, okej...nie będę przeginała. Pielęgniarki w jakimś stopniu zawaliły, jasne. Takie coś w ogóle nie powinno mieć miejsca. Sama z doświadczenia wiem, że na oddziałach dziecięcych pielęgniarki są najmniej zadowolone ze swojego życia. Nie wiem, może te dzieci wysysają z nich energię, uśmiech, czy coś tam...ale ludzie! Ręce mi opadają.
Cała Polska publicznie zlinczowała pielęgniarki, którym póki co nic nie udowodniono, ale nikt nie spojrzy na to, że każda z nich miała pod sobą w tym dniu 10 pacjentów.
10 PACJENTÓW, to duża liczba, naprawdę. Hipotetycznie załóżmy, że pięcioro z tych dziesięciu dzieci ma ostrą biegunkę. Albo wymioty. Albo gorączkę. Albo po prostu płacze. Każdemu z osobna należy zrobić leki, należy je podać, należy je zawieźć na badania. To nie jest takie hop siup, ale jasne, napisać jest znacznie prościej.

Całej sytuacji rumieńców dodają wypowiedzi mam, które rzekomo przebywały w tym czasie na sali z Zosią. Żadna nie pokazuje twarzy. Jak tłumaczą, Łuków to mała miejscowość, a one mają małe dzieci. A co ma piernik do wiatraka? Byłaś świadkiem, podpisujesz się pod zarzutem rękami i nogami? To zrób to do końca. Naprawdę łatwo zniszczyć komuś życie.
Jedna z kobiet mówi, że dziecko leżało głodne, budziło się w nocy, było wykończone, nie dostawało jeść tylko bez przerwy kroplówki. Stop. Zosia przyszła na oddział z ostrą biegunką, kroplówki były tym co ratowało jej życie, tym co zlecił lekarz, a pielęgniarka tylko podłączała.  Zosia nie jadła? Nie jadła, bo miała biegunkę. Taki trochę łańcuch pokarmowy, jedno wynika z drugiego.
Dlaczego telewizja emitująca wypowiedź matek nie podała, że kobiety nie są specjalistkami w żadnej z dziedzin nauk medycznych i mówią o rzeczach, o których nie mają bladego pojęcia?

W ramach podsumowania, żeby było jasne. W całej wypowiedzi pewnie wyszłam na stronniczą, młodą pigułę, która w zaparte pójdzie bronić swojego zdania mimo, że nie ma racji. Trochę tak jest, ale w tym przypadku sprawa jest bardzo niejasna i bardzo krzywdząca. Wyciąga się daleko biegnące wnioski, wydaje się wyrok po opublikowaniu nic nie pokazujących jednoznacznie zdjęć. Być może matki mają rację, być może pielęgniarki nie reagowały na ich ciągłe prośby i upominania o zajęcie się dziewczynką. Być może też te zdjęcia zostały zmanipulowane. Być może też nigdy nie doszło do upomnienia pielęgniarek. Być może panie pracujące na tym oddziale były niemiłe dla którejś z matek i ta w ten sposób się odwdzięcza. Być może. Jedno jest pewne - Zosia jak podrośnie i zobaczy te zdjęcia w Internecie, na pewno nie będzie zadowolona.



                                  Pielęgniarski dzienniczek wesołych księżniczek, PART II.
Neurologia. Do mnie również nie do końca docierają te słowa, które zaraz tu napiszę, ale naprawdę tak jest. Przeszłam już przez wiele oddziałów, natknęłam się na różnych ludzi, ale TA pani oddziałowa...skradła moje serce.
Jak tylko ją widzę uciekam na drugi koniec korytarza, gdy słyszę z daleka jej głos - chowam się do którejkolwiek sali pacjentów, unikam kontaktu wzrokowego żeby nie prowokować lwa, a jednak ta pani ma w sobie to coś, za co ją cenie. Trzyma oddział twardą ręką, wymaga, nie odpuszcza, pilnuje, ale dzięki temu jest porządek. Wszystko stoi na swoim miejscu, wszystko dzieje się w swoim czasie. A przede wszystkim, co dla mnie ważne - szanuje nas. Cztery skromne, ładne, mądre, młode pielęgniarki, które przyszły na ten oddział, bo pech chciał, że neurochirurgia była już obstawiona.
Czy żałuję? W najmniejszym stopniu nie. Każdy mój ruch jest doceniony, o wszystko mnie proszą, za wszystko dziękują, nie krytykują tylko tłumaczą. Czego chcieć więcej? Tylko tego, żeby wszędzie tak było.

Jednak nie mogłoby być tak kolorowo. Pewna pani doktor doprowadziła mnie do białej gorączki, jak nie gorzej. Bardzo ładna, młoda, zadbana kobieta zasiadająca w gabinecie USG, specjalistka od spraw sercowych.
Zaczęło się niewinnie.
JA - Pani doktor, przyjeżdżamy z pacjentką z neurologii.
DOKTOR X - (przewrócenie oczami, bardzo kulturalne zresztą) -Bardzo długo to trwało. -(wymowne zarzucenie rudych włosów opadających na ramiona).

Temperatura mojego organizmu powoli wzrastała, spokojnie przyjmowałam kolejne łyki powietrza próbując się ochłodzić. Tyle, że jak się chłodzić skoro mam do czynienia z takim ohydnym stworzeniem?! Powietrze stawało się co raz bardziej gęste, w atmosferze panującej w gabinecie czuć było zbliżające się spięcie, które mogło doprowadzić tylko do jednego. Do potulnego skulenia ogona, spuszczenia głowy i wyjścia na korytarz.
Albo nie. Nie tym razem, młoda doktorko.

DX - Widzę, że pani nie będzie współpracowała.
JA - Pani ma niedowład po udarze. Ciężko ją w ogóle ustawić do badania bo jest bardzo obrzęknięta.
DX - A czy ja wybieram państwu pacjentów do badania?! Ja mam swoich i o nich dbam, u Was macie swoich lekarzy i do nich proszę mieć pretensje. Ja nie jestem Bogiem.
(SERIO, NIE JESTEŚ?! Bo zachowujesz się tak jakbyś co najmniej nim była). Ograniczyłam się tylko do krótkiego.
JA - Ale nikt tego od pani nie wymaga. Pani nie jest Bogiem i my też nie, dlatego bardziej na lewy bok już pani nie obrócę. (Pierś do przodu, broda wysoko, zmrużone oczy z tą charyzmatyczną iskierką wyższości, hihihi)
DX - W takim razie proszę trzymać tą rękę, bo jakoś tak niefortunnie leży. Pewnie i tak nic tu nie zobaczę. (I znów uciekające oczy dookoła głowy).


No.
Takie złe te pielęgniarki.
Dajcie podwyżki lekarzom.
Proszęęę, biednym się należy. ;<



Wyszłam z gabinetu USG i dla rozładowania złych emocji musiałam sobie zrobić zdjęcie. Tragedia, do czego Ci lekarze są mnie w stanie doprowadzić. -,-

A to my się śniadaniujemy. 
Bacha, Zocha, Ela, Kamilka, Marta i włosy Justyny. 
Pozdrawiam również Tomasza R, który śniadanie spożywał z nami i mówił, że czyta tego bloga. 
A to nie lada wyróżnienie.



Czas na spacer, adieu!
Gosia.