Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wrocław. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wrocław. Pokaż wszystkie posty

piątek, 24 kwietnia 2015

The end.

Tytułem wstępu pozwolę sobie napomknąć o niedawnym proteście pielęgniarek. Przed Urzędem Wojewódzkim we Wrocławiu zjawiło się około 400 osób. Śmieszna liczba, ale nieważne. Protest odbył się we wszystkich miastach wojewódzkich, a więc można powiedzieć, że udał się na tyle, by w stopniu umiarkowanym dotrzeć do mediów. Super. Ale co z rządem? Nie słyszą? Nie widzą? Kpina. Idealny przykład na to, że całą sprawę P&P mają w dupie. Jak najlepiej zobrazować to co dzieje się w naszym kraju? 
Komentarz zbędny. 

Pielęgniarski dzienniczek wesołych księżniczek.

Przyznam się szczerze, że gdybym miała jeszcze raz wybierać swoje studia, wiedząc co czeka mnie na Pielęgniarstwie, długo bym się zastanawiała. Zawód - piękny, kierunek - tragiczny. Zabierający nam czas, życie prywatne w 80%, a przede wszystkim sen. 

Kolejny etap się zamknął. Może niedefinitywnie, ale na pewno rozpoczął się proces kończący następną część mojego życia. Ciężko uwierzyć w to, że trzy lat spędzania 3/4 swojego życia na oddziałach, zupełnie za darmo - dobiegł końca. Schodząc z oddziału Reumatologii, zasunęły się za mną drzwi szpitala przy ul. Borowskiej, mam nadzieję, że na zawsze. 
Skończyło się codzienne wstawanie o 5. 
Skończyły się męczące podróże na wszystkie krańce Wrocławia.
Skończyło się wykorzystywanie i wysługiwanie naszymi nogami i rękami. 
Skończyło się oglądanie naburmuszonych, rozgoryczonych pań pielęgniarek. 
Cudownie! Jakiż wspaniały odpoczynek psychiczny, fizyczny zresztą również. Czekałam na ten moment od połowy drugiego roku, kiedy po raz pierwszy byłam zbyt zmęczona żeby zasnąć. 
Wyczekiwany moment zbliżał się wielkimi krokami, od poniedziałku czekałam na piątkowe popołudnie, i co? I dupa.
Zero ulgi, zero satysfakcji, zero radości. Wręcz odwrotnie. Dziwne uczucie kiedy po włożeniu mundurka do pralki, uświadomiłam sobie...że przecież nie potrzebuję go na poniedziałek. 
Trudno było mi wypunktować te negatywne strony praktyk, mimo, że przez ostatnie 2 lata narzekałam więcej, niż wcześniej przez całe swoje życie. Teraz widzę, że pozytywów było więcej.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że... NIE WYOBRAŻAM SOBIE, ŻEBYM MOGŁA WEJŚĆ NA ODDZIAŁ I... WYKONYWAĆ WSZYSTKIE CZYNNOŚCI BEZ OLKI PRZY SOBIE! 
Nie wyobrażam sobie, żebym miała siedzieć w socjalnym z pielęgniarkami, a nie na korytarzu z dziewczynami. To jest smutne.
Mimo, że jestem sentymentalna - tym razem nie chce mi się płakać. Wiem, że wszystko co najgorsze dotrze do mnie, jak wyjdę z budynku przy ulicy Bartla i będę miała świadomość, że już nie mam potrzeby do niego wracać. 

UWAGA, DUŻO ZDJĘĆ.
Nie będą ułożone chronologicznie, ale to nic nie zmienia. :)
Od początku nas do siebie ciągnęło, Agnieszko. Pierwszy rok, zajęcia z pierwszej pomocy i nasze śmieszne zabawy. Pomyśleć, że tak bardzo się zmieniłyśmy od tego czasu. Jesteśmy teraz o wiele dojrzalsze. O takie :
Trzeci rok, ginekologia i położnictwo. Oprócz Twojej fryzury, nie zmieniło się nic. Nie czarujmy się :)

Pierwszy rok, podstawy pielęgniarstwa. Właściwie to nie wiem czego się wtedy uczyłyśmy, ale nie było to nic, co przez następne lata nam się przydało. Wiem, że wtedy marzyłyśmy o tym, żeby wejść na blok. No i poniższe zdjęcie jest przykładem tego, że marzenia się spełniają.
Trzeci rok, anestezjologia. O ile dobrze pamiętam. 

Ja i Aleksandra reanimujemy dziecko. To znaczy, ja reanimuję, a Ola mnie wspiera. Właśnie o tym pisałam wyżej. Jak to może tak być, że będę wykonywała daną czynność, a Olka nie będzie patrzyła mi na ręce?! ;< NO WAY.

Drugi rok, chirurgia. Łatwo się domyślić, w końcu kolega Igor jak na chirurga przystało, założył na oddział czepek. Idiota.

W ramach rozrywki - moja ręka po ściągnięciu szwów. Polecam nieostrożne otwieranie puszek tuńczyka, jakbyście kiedyś potrzebowali pieniędzy. Za rany cięte PZU płaci najlepiej! 

Drugi rok? Chyba tak. Zima i druty. Najlepsze zajęcie w ramach zabicia czasu pomiędzy praktykami, a wykładami. 

A jak znudziły się druty - wyglądałyśmy tak. Stawiam na to, że to wykład z farmakologii. Albo geriatrii. Wspaniały obraz nas z drugiego roku. 
 Jeszcze ja i moje słodkie paluszki. Obowiązkowe wykłady to się nazywa, mili państwo.


Tłusty czwartek <3. Ilonka zawsze o nas dbała. Ja się roztyłam, a ona schudła. Prosta zagrywka. Przejrzałam Cię, cwaniaczku! -,-


To nie więzienie. To nie psychiatryk. To oddział pediatrii. Wszystkie kliniki dziecięce zatrzymały się w czasach PRL'u, co widać na załączonym obrazku. 

A tutaj widać to jeszcze lepiej. Gastroenterologia dziecięca. Jestem pewna, że trafimy tam na dyplom. Czuję to. I właściwie to nie wiem, czy się śmiać czy płakać. 

A tutaj, żebyście moje drogie panie nie zapomniały - blok operacyjny. Siedziałam sobie na ławeczce i czekałam na pacjentkę z sali budzeń. Jak bardzo USK nie lubię, jak bardzo irytuje mnie 3/4 tamtejszego personelu, tak to miejsce szczególnie lubiłam. Bo pachniało sterylnością i zawsze było tam cicho, co w szpitalu wbrew pozorom jest rzadkością. 

Po jednym z egzaminów, taka impreza. Super piguły, no!
Ginekologia i odpowiedzialne zajęcie - cięcie ligniny i kręcenie wacików. Położne zawsze zadbały, żebyśmy się nie nudziły, a już na pewno szybciej nie wyszły do domu. I tak sobie siedziałyśmy i kręciłyśmy, choć ja...nigdy nie byłam w tym dobra:
No właśnie. Wacik do podmywania po cięciu cesarskim. Made by Margolcia13. Pozdrawiam wszystkie położnice. 


A teraz ostatnie dni praktyk oczami dziewczyn. Borowska, kolekcja wiosna/lato - czerń. Czarne skarpety, rajstopy, to to w czym możesz czuć się pewnie i komfortowo w każdej sytuacji. 

Tyle pracy na reumatologii. Taka byłam zła po dwugodzinnym tłumaczeniu pacjentce, że jej klucze do mieszkania znajdują się w depozycie. W odpowiedzi usłyszałam: "To gdzie są te moje klucze?! Jak ja się dostanę do domu?!"


Reakcja dziewczyn na moje wejście do gabinetu zabiegowego. Standardzik.


Przecież to zdjęcie broni się samo. Gwiazdy, po prostu gwiazdy. 


Panie kuchenkowe na reumatologii bardzo nas polubiły. Tyle zarobiłyśmy przez 3 lata studiów, ale...warto było <3. 



                                       
Ola i panowie konserwatorzy przykręcający szafkę. 


A to moja mała niespodzianka dla kobietek w ramach słodkiego pożegnania. Przepyszne ciasto marchewkowe - smakowało lepiej niż wyglądało. :)


I przed dyplomem - mała powtóreczka, moje kochane piguły! <3
Love you.


Tyle. Nie ma co rozpaczać. Było cudownie, ale będzie jeszcze lepiej. Staram się wychodzić z założenia, że wszystkie zmiany zawsze wychodzą tylko na dobre. Tak będzie i tym razem.


Gosia.




czwartek, 2 kwietnia 2015

K. B

Każdy w swoim życiu spotyka na swojej drodze masę ludzi, którzy w większym lub mniejszym stopniu pozostawiają po sobie ślad. 

Chyba biorąc pełną odpowiedzialność za swoje słowa mogę napisać, że mam to szczęście, iż z reguły trafiam na ludzi... w porządku. 
Tak, dokładnie. Moi znajomi są w porządku. Nie chcę w tym wpisie ubliżyć komukolwiek, nie chciałabym by ktokolwiek poczuł się pominięty lub niedoceniony, bo nie w tym rzecz. Trudno pisać o kimś z kim rozmawia się codziennie. Z kim się regularnie spotyka, pije kawę, herbatę, ogląda filmy. Dlatego słów kilka napiszę  o drobnej kobietce, która oprócz wielu przemilczanych poranków i wspólnych kolacji, wniosła do mojego życia sporo cennych uwag, którymi postanowiłam się z Wami podzielić. 

Krótki i treściwy opis samej zainteresowanej? Chyba najlepiej będzie przytoczyć fragment jej wypowiedzi.
"Najpierw rura od pralki wyleciała i zalałam sąsiadów, a jutro przychodzi hydraulik podłączyć pralkę. Potem urwałam klapę od kibla, prawie zacięłam się w łazience. A potem jak wynosiłam śmieci to tak zawiało, że rozwaliło całą siatkę i śmieci rozwiało przed blokiem. :( (...) Wbrew temu mam dobry humor, co dziwne. I nawet się śmiałam jak goniłam śmieci przed blokiem, a potem stwierdziłam, że to bez sensu bo co chciałam chwycić to wywiewało."

Kasia.
Jak się Kasię poznaje to się wie, że to człowiek na całe życie. 

Czego nauczyła mnie Katarzyna? 

1. Naleśniki z porem + sos śmietankowy. - niebo dla podniebienia, możecie być pewni. Proste, a sama w życiu bym na to nie wpadła. Sama, w życiu bym nie sięgnęła po pora. 
2. Placki z łyżki jogurtu naturalnego, łyżki mąki i jajka + owoce i sos jogurtowo - miodowy. - chyba nie trzeba komentować. 

3. Twaróg + dżem to jedno z lepszych połączeń. Zdecydowanie.
4. Zacieki na lustrach, szybach najlepiej schodzą mydłem. Żaden ocet. Woda, gąbka, mydło i możecie przeglądać się z każdej strony bez tego całego syfu. No i nie śmierdzi.
5. Jenga i inne gry towarzyskie to najlepszy sposób na spędzenie wolnego wieczoru.


UWAGA, DUŻO ZDJĘĆ.
Kochana Kasiu, mam nadzieję, że darzysz mnie tak samo dużą sympatią jak ja Ciebie. Siedzisz sobie w tym Poznaniu, masz tam swoją ukochaną ekipę, ale to do Wrocławia, zawsze będziesz wracała z ogromnym sentymentem. Dzięki mnie. I Klaudynie. I Margoli. :D
Skóra, trampeczki, chusteczki i mogłyśmy podbijać Wrocław. Taki byłyśmy młode i szalone. 


Zdarzało nam się też wygłupiać. Śmieszki, hiszki, sama pewnie doskonale wiesz o czym mówię. 

Euro 2012, roznoszenie balsamów rozgrzewających i wierne kibicowanie.
Polska - Czech, ul. Oławska. Pamiętam jak po meczu Polska - Rosja podałaś mi swoje ciasto. Było tak słodkie, że do teraz przekręca mi kubki smakowe jak o tym pomyślę. Ale było smaczne, naprawdę.

Fly or die, Stara Drukarnia. Najlepsze imprezy tylko z Białaskiem. Najwięcej pieniędzy wydanych przy barze, tylko z Białaskiem. Powrót do mieszkania o 7:30 i to Twoje przekonywanie wszystkich wkoło, że nigdy więcej nie sięgniesz po Lubelską. No i nie sięgnęłaś. Brawo!



Selfie musi mieć w sobie to "coś". To selfie - zdecydowanie to ma. 
Jak dla mnie to najlepsze nasze wspólne zdjęcie. Wiem, że uważasz tak samo. 

Opener 2013. Bus pana Włodasa, dni spędzone na plaży, wieczory zachlane, poranki zarzygane. Było wspaniale. A wszystko dzięki Tobie, kochanie. <3

Najlepsze!

Pizza, piwko, plaża, Sopot. Coś więcej potrzeba do szczęścia? Eee, oprócz tego, żeby mieć to za niedługo na co dzień, to chyba nie. 

Sportowe dziewczyny. Kasiu, z tego miejsca dziękuję Ci za całą tą sportową oprawę, którą stworzyłyśmy wokół siebie przez cały czas mieszkania razem. Dziękuję Ci za to, że podobnie jak ja zauważyłaś, że przez ćwiczenia tylko tyjemy. Smutne jest to, że nie udało nam się zrealizować wyjścia z Robertem na tenisa (btw, ostatnio znów mi o tym pisał), ale na lodowisko na koniec miasta pojechałyśmy! Dziękuję Ci za miliony przebieganych wspólnie kilometrów, miliardy przekleństw, które Gocha ma zarejestrowane na swoim ajfonie podczas wykonywaniu pośladków z Mel B i za Twoją wiarę, że w końcu uda Ci się zrobić ten wymarzony szpagat.  

Wspólne karmienie kaczek, spacery na wały i tysiące tych samych foteczek. Tęsknisz za tym, prawda? Ja, kaczki i wały również tęsknimy. Trasa biegowa nadal nieodkryta na nas czeka. 

Na koniec chcę Ci powiedzieć, że mimo, iż nigdy nie byłam w Anastazewie, to kocham to miejsce. I odwiedzę Cię tam czy tego chcesz czy nie. 

I Leona też muszę poznać, bo widzę, że ładny z niego rozrabiaka. 


Gdybym miała wybrać jeden filmik z serwisu youtube, który kojarzyłby mi się tylko i wyłącznie z Tobą, na pewno byłby to ten majstersztyk. 




No, kompletnie konkretnie...pomyśleć, że to wszystko zaczęło się od pożyczenia długopisu przed testem z biofizyki. 


Love, 
Gosia.