czwartek, 2 kwietnia 2015

K. B

Każdy w swoim życiu spotyka na swojej drodze masę ludzi, którzy w większym lub mniejszym stopniu pozostawiają po sobie ślad. 

Chyba biorąc pełną odpowiedzialność za swoje słowa mogę napisać, że mam to szczęście, iż z reguły trafiam na ludzi... w porządku. 
Tak, dokładnie. Moi znajomi są w porządku. Nie chcę w tym wpisie ubliżyć komukolwiek, nie chciałabym by ktokolwiek poczuł się pominięty lub niedoceniony, bo nie w tym rzecz. Trudno pisać o kimś z kim rozmawia się codziennie. Z kim się regularnie spotyka, pije kawę, herbatę, ogląda filmy. Dlatego słów kilka napiszę  o drobnej kobietce, która oprócz wielu przemilczanych poranków i wspólnych kolacji, wniosła do mojego życia sporo cennych uwag, którymi postanowiłam się z Wami podzielić. 

Krótki i treściwy opis samej zainteresowanej? Chyba najlepiej będzie przytoczyć fragment jej wypowiedzi.
"Najpierw rura od pralki wyleciała i zalałam sąsiadów, a jutro przychodzi hydraulik podłączyć pralkę. Potem urwałam klapę od kibla, prawie zacięłam się w łazience. A potem jak wynosiłam śmieci to tak zawiało, że rozwaliło całą siatkę i śmieci rozwiało przed blokiem. :( (...) Wbrew temu mam dobry humor, co dziwne. I nawet się śmiałam jak goniłam śmieci przed blokiem, a potem stwierdziłam, że to bez sensu bo co chciałam chwycić to wywiewało."

Kasia.
Jak się Kasię poznaje to się wie, że to człowiek na całe życie. 

Czego nauczyła mnie Katarzyna? 

1. Naleśniki z porem + sos śmietankowy. - niebo dla podniebienia, możecie być pewni. Proste, a sama w życiu bym na to nie wpadła. Sama, w życiu bym nie sięgnęła po pora. 
2. Placki z łyżki jogurtu naturalnego, łyżki mąki i jajka + owoce i sos jogurtowo - miodowy. - chyba nie trzeba komentować. 

3. Twaróg + dżem to jedno z lepszych połączeń. Zdecydowanie.
4. Zacieki na lustrach, szybach najlepiej schodzą mydłem. Żaden ocet. Woda, gąbka, mydło i możecie przeglądać się z każdej strony bez tego całego syfu. No i nie śmierdzi.
5. Jenga i inne gry towarzyskie to najlepszy sposób na spędzenie wolnego wieczoru.


UWAGA, DUŻO ZDJĘĆ.
Kochana Kasiu, mam nadzieję, że darzysz mnie tak samo dużą sympatią jak ja Ciebie. Siedzisz sobie w tym Poznaniu, masz tam swoją ukochaną ekipę, ale to do Wrocławia, zawsze będziesz wracała z ogromnym sentymentem. Dzięki mnie. I Klaudynie. I Margoli. :D
Skóra, trampeczki, chusteczki i mogłyśmy podbijać Wrocław. Taki byłyśmy młode i szalone. 


Zdarzało nam się też wygłupiać. Śmieszki, hiszki, sama pewnie doskonale wiesz o czym mówię. 

Euro 2012, roznoszenie balsamów rozgrzewających i wierne kibicowanie.
Polska - Czech, ul. Oławska. Pamiętam jak po meczu Polska - Rosja podałaś mi swoje ciasto. Było tak słodkie, że do teraz przekręca mi kubki smakowe jak o tym pomyślę. Ale było smaczne, naprawdę.

Fly or die, Stara Drukarnia. Najlepsze imprezy tylko z Białaskiem. Najwięcej pieniędzy wydanych przy barze, tylko z Białaskiem. Powrót do mieszkania o 7:30 i to Twoje przekonywanie wszystkich wkoło, że nigdy więcej nie sięgniesz po Lubelską. No i nie sięgnęłaś. Brawo!



Selfie musi mieć w sobie to "coś". To selfie - zdecydowanie to ma. 
Jak dla mnie to najlepsze nasze wspólne zdjęcie. Wiem, że uważasz tak samo. 

Opener 2013. Bus pana Włodasa, dni spędzone na plaży, wieczory zachlane, poranki zarzygane. Było wspaniale. A wszystko dzięki Tobie, kochanie. <3

Najlepsze!

Pizza, piwko, plaża, Sopot. Coś więcej potrzeba do szczęścia? Eee, oprócz tego, żeby mieć to za niedługo na co dzień, to chyba nie. 

Sportowe dziewczyny. Kasiu, z tego miejsca dziękuję Ci za całą tą sportową oprawę, którą stworzyłyśmy wokół siebie przez cały czas mieszkania razem. Dziękuję Ci za to, że podobnie jak ja zauważyłaś, że przez ćwiczenia tylko tyjemy. Smutne jest to, że nie udało nam się zrealizować wyjścia z Robertem na tenisa (btw, ostatnio znów mi o tym pisał), ale na lodowisko na koniec miasta pojechałyśmy! Dziękuję Ci za miliony przebieganych wspólnie kilometrów, miliardy przekleństw, które Gocha ma zarejestrowane na swoim ajfonie podczas wykonywaniu pośladków z Mel B i za Twoją wiarę, że w końcu uda Ci się zrobić ten wymarzony szpagat.  

Wspólne karmienie kaczek, spacery na wały i tysiące tych samych foteczek. Tęsknisz za tym, prawda? Ja, kaczki i wały również tęsknimy. Trasa biegowa nadal nieodkryta na nas czeka. 

Na koniec chcę Ci powiedzieć, że mimo, iż nigdy nie byłam w Anastazewie, to kocham to miejsce. I odwiedzę Cię tam czy tego chcesz czy nie. 

I Leona też muszę poznać, bo widzę, że ładny z niego rozrabiaka. 


Gdybym miała wybrać jeden filmik z serwisu youtube, który kojarzyłby mi się tylko i wyłącznie z Tobą, na pewno byłby to ten majstersztyk. 




No, kompletnie konkretnie...pomyśleć, że to wszystko zaczęło się od pożyczenia długopisu przed testem z biofizyki. 


Love, 
Gosia.

sobota, 28 marca 2015

Roszczeniowo.

Pielęgniarki z wielkopolski wpadły na wspaniały pomysł rozpoczęcia protestu od zrobienia kroku w kierunku społeczeństwa. Ludzi - czyli potencjalnych pacjentów. Przyszłych lub dalszych, bo nie wiem czy zdajecie sobie z tego sprawę, ale szpitala nie uniknie nikt. No, chyba że będziecie lecieli samolotem, za którego sterami będzie siedział pan z ciężką, nieleczoną depresją. Wtrącając, uważacie, że winą za tą tragedię powinno obciążać się pilota, czy tego kto podbił mu papiery mówiące o braku przeciwwskazań do wykonywania tego zawodu?

Wróćmy do tematu. Zobrazuje Wam nieco to, co można zobaczyć przejeżdżając przez niektóre wielkopolskie miejscowości.




Brawo! Może w ten sposób choć trochę uświadomi się ludziom problem, który istnieje. I który niestety ciągle się pogłębia. Może nagle przestanę wysłuchiwać we wszystkich wiadomościach zarzutów, obelg i pretensji płynących zewsząd. Niedawno w przychodni byłam świadkiem jak do punktu pobrań krwi zrobiła się dość długa kolejka. Młoda dziewczyna w gabinecie zabiegowym spokojnie zapraszała do siebie kolejnych pacjentów, uśmiech nie schodził z jej twarzy. Jak się pewnie domyślacie, tylko jej. Cała masa gburowatego, polskiego społeczeństwa robiła wszystko, żeby zagęścić atmosferę i doprowadzić do "małej" sprzeczki. Przytoczę parę przykładów, będzie Wam łatwiej załapać o czym mówię. Wszystkie te pytania zostały skierowane do mnie, od różnych pacjentów, w różnym wieku, ale z jedną miną, która mówiła mniej więcej - TO TWOJA WINA.
"Dlaczego to tak długo trwa?". - Skąd ja mogę wiedzieć? Myślę, że pani pielęgniarka nie pije kawy z każdym pacjentem, tylko pobiera krew. Widocznie tyle to musi trwać. 
"Dlaczego pani tam nie wejdzie i jej nie pomoże?" - Oho, teraz tacy cwani. Jak normalnie jakąkolwiek czynność przy nich ma wykonać praktykantka, to nie są tacy chętni. W momencie kiedy trzeba poczekać, stąpnąć o jeden raz więcej z nogi na nogę, to praktykantka przydaje się do wszystkiego. Tak się składa, że nie ma  uprawnień. Z chęcią bym tam weszła i pomogła pani zabiegowej, jak pewnie każda moja koleżanka, ale niestety. Jeśli ktoś nie weźmie za nas odpowiedzialności możemy tylko siedzieć. I ewentualnie patrzeć.
"Dlaczego w takim układzie jest tylko jedna pielęgniarka w zabiegowym? Przecież powinna być jeszcze jedna. Przynajmniej na dwie godziny w poniedziałki" - TAK! Dokładnie tak! Jest nas za mało, dlatego wszystko trwa. 
A z tym poniedziałkiem to tak serio pan mówi, czy żartuje? Przecież wynagrodzenie nie zwróciłoby nawet kosztów dojazdu, nie mówiąc o bez sensu straconym czasie. Ludzie, szanujmy się. Dwie godziny w poniedziałki. Najlepiej, to jeszcze tylko w te poniedziałki, w które pan X ma zlecone badania. Inne już go nie interesują.
"Dlaczego tu jest tak mało krzeseł?" -  Eeee, biuro dyrektora i sekretariat są na końcu korytarza. Może sprawiam takie wrażenie, ale nie. To nie ja tu zarządzam o ilości krzeseł na korytarzu.
"Dlaczego państwo daje tak mało pieniędzy na zdrowie, a tak dużo na armię i wojsko?" - No way. Chyba nie jestem podobna do Ewy Kopacz, he he. 
Stałam grzecznie z ciśnieniomierzem w rękach i się uśmiechałam. Gdybym zaczęła mówić, obawiam się, że doszłoby do rękoczynów. Jestem pielęgniarką, właściwie to praktykantką, a nie Omnibusem. Jestem zatrudniania przez kogoś, najczęściej przez dyrektora danej placówki, który jednocześnie jest lekarzem. To do niego te wszystkie pytania, nie do mnie. 

Innym przykładem poszanowania mojego zawodu jest ostatnio podsłuchana rozmowa na oddziale neurologicznym. Pacjentka czekała na wypis od swojego lekarza prowadzącego. Siedziała na krześle w świetlicy od 10, a o godzinie 13 nadal nic nie wskazywało na to, żeby miało się to zmienić. Około 11 ja osobiście zebrałam od niej podpis na dokumentacji pań pielęgniarek, które powędrowały do archiwum. W pewnym momencie, wyraźnie poirytowana kobieta podchodzi do jednej z pielęgniarek i zaczyna swój wywód na temat tego, że to jest kpina, jak tak można traktować pacjentów, przecież już tyle godzin czeka na wypis, że już jej tyłek zdrętwiał, bla, bla, bla. Piguła spokojnie,bez nerwów, z rękami założonymi na piersi wysłuchała wszystkiego co miała do powiedzenia pacjentka. Gdy ta skończyła, usłyszałam jedno, najwspanialsze zdanie.
"A teraz niech pani pójdzie i wszystko to, co teraz mi tutaj wypluła, powtórzy swojemu lekarzowi prowadzącemu". 
Wytrzeszcz oczu, piana w ustach, głupkowate spojrzenie, Obrót na pięcie i hop z powrotem do świetlicy. :)


Pielęgniarski dzienniczek wesołych księżniczek, PART III.

Trochę ciężko cokolwiek napisać, bo nie dzieje się nic. Tzn, dzieje się dużo, ale tylko dzięki temu, że mamy wolne. Ostatnio dopisywało nam szczęście i mam nadzieję, że szybko nas nie opuści. 



Kamilka zmienia status związku. Z narzeczeństwa zmienia się w mężatkę. Do tego dojdzie jej kolejna rola społeczna, a mianowicie - mama. 
Wszystkie wyczekujemy małej królewny. :)

Wieczór panieński. Ja i Olcia (pseudonim artystyczny Ella Eyre). Moja gwiazda, która wczoraj pierwszy raz oficjalnie powiedziała, że nie zgadza się na mój wyjazd z Wrocławia do jakiegokolwiek innego miasta. <3. Wyobrażam sobie jak musiała ze sobą walczyć, żeby wydusić to ze swoich strun głosowych. ^^

"To nie imprezka tylko kameralna posiadówka - CZAD IMPREZKA."

Tak skończyłyśmy. Ola, striptizer Dżejkop, ja. Pan pośrodku zadbał o to, żebyśmy skutecznie zapomniały wydarzenia tego pełnego zwrotów akcji wieczoru. 
A od jutra będę go miała 24/dobę. Sama nie wiem czy się cieszyć czy płakać. 



Koniec. Długie te notki, nudne i monotematyczne. Następna będzie o czymś innym. O tęsknocie. 




POLECAM.


Gosia.





czwartek, 19 marca 2015

Mała Zosia.

Raz na jakiś czas przez media musi przewinąć się wątek medyczny.
Tak już jest, było i będzie. Pomiędzy kolejnymi aferami polityków, absurdami polskich urzędów i biurokracji, musi pojawić się "coś" medycznego.
Czasem lekarz, czasem szpital, czasem położna, pielęgniarka. Nigdy nie angażowałam się za bardzo w te wszystkie nagłaśniane skandale, bo po co zaprzątać sobie głowę kolejnymi zmartwieniami. Mam ich wystarczająco dużo.
Tak było i tym razem, jednakże - do czasu.

Już od dobrych dwóch tygodni media huczą przez wszystkie możliwe odbiorniki. Telewizja, radio, internet przepełnione są informacjami na temat małej Zosi z domu dziecka, która leżała obrobiona po pachy (dosłownie) w łóżeczku, zupełnie zaniedbana przez ... uwaga, uwaga...PIELĘGNIARKI.
Dokładnie tak, zgadza się. Trzynastomiesięczne dziecko nie potrafiące zawalczyć o swoje, pozostawione samo sobie na obskurnym oddziale pediatrycznym w szpitalu w Łukowie. Serce się kraja, łzy same pchają się do oczu. Jak można?! Jak można być takim chamem, jak można tak bardzo nie mieć serca!? Wybierają takowy zawód, a potem wyrządzają krzywdę tym najmniejszym, bezbronnym. Kpina. Zgadzam się, kpina.

Niedługo po opublikowanym materiale dyrektor szpitala ogłasza zastosowania kar wobec dwóch najmniej empatycznych pielęgniarek na oddziale,  po przez przeniesienie je na inny oddział. Eee, nie rozumiem. A na jakiej podstawie zostały wybrane te "DWIE NAJMNIEJ EMPATYCZNE"?
Ustawił je w rządku i ta, która miała najmniej ciekawy mundurek wyleciała? Albo ta, która nie zdążyła zrobić makijażu bo całą noc spędziła przy swoim schorowanym dziecku? A może ta, która po prostu miała gorszy dzień, a z racji tego, że jest tylko człowiekiem też ma do niego prawo? To również jest kpina.
Dlaczego zastosowano jakiekolwiek kary, skoro przecież prokuratura dopiero wszczęła śledztwo?
Okej, okej...nie będę przeginała. Pielęgniarki w jakimś stopniu zawaliły, jasne. Takie coś w ogóle nie powinno mieć miejsca. Sama z doświadczenia wiem, że na oddziałach dziecięcych pielęgniarki są najmniej zadowolone ze swojego życia. Nie wiem, może te dzieci wysysają z nich energię, uśmiech, czy coś tam...ale ludzie! Ręce mi opadają.
Cała Polska publicznie zlinczowała pielęgniarki, którym póki co nic nie udowodniono, ale nikt nie spojrzy na to, że każda z nich miała pod sobą w tym dniu 10 pacjentów.
10 PACJENTÓW, to duża liczba, naprawdę. Hipotetycznie załóżmy, że pięcioro z tych dziesięciu dzieci ma ostrą biegunkę. Albo wymioty. Albo gorączkę. Albo po prostu płacze. Każdemu z osobna należy zrobić leki, należy je podać, należy je zawieźć na badania. To nie jest takie hop siup, ale jasne, napisać jest znacznie prościej.

Całej sytuacji rumieńców dodają wypowiedzi mam, które rzekomo przebywały w tym czasie na sali z Zosią. Żadna nie pokazuje twarzy. Jak tłumaczą, Łuków to mała miejscowość, a one mają małe dzieci. A co ma piernik do wiatraka? Byłaś świadkiem, podpisujesz się pod zarzutem rękami i nogami? To zrób to do końca. Naprawdę łatwo zniszczyć komuś życie.
Jedna z kobiet mówi, że dziecko leżało głodne, budziło się w nocy, było wykończone, nie dostawało jeść tylko bez przerwy kroplówki. Stop. Zosia przyszła na oddział z ostrą biegunką, kroplówki były tym co ratowało jej życie, tym co zlecił lekarz, a pielęgniarka tylko podłączała.  Zosia nie jadła? Nie jadła, bo miała biegunkę. Taki trochę łańcuch pokarmowy, jedno wynika z drugiego.
Dlaczego telewizja emitująca wypowiedź matek nie podała, że kobiety nie są specjalistkami w żadnej z dziedzin nauk medycznych i mówią o rzeczach, o których nie mają bladego pojęcia?

W ramach podsumowania, żeby było jasne. W całej wypowiedzi pewnie wyszłam na stronniczą, młodą pigułę, która w zaparte pójdzie bronić swojego zdania mimo, że nie ma racji. Trochę tak jest, ale w tym przypadku sprawa jest bardzo niejasna i bardzo krzywdząca. Wyciąga się daleko biegnące wnioski, wydaje się wyrok po opublikowaniu nic nie pokazujących jednoznacznie zdjęć. Być może matki mają rację, być może pielęgniarki nie reagowały na ich ciągłe prośby i upominania o zajęcie się dziewczynką. Być może też te zdjęcia zostały zmanipulowane. Być może też nigdy nie doszło do upomnienia pielęgniarek. Być może panie pracujące na tym oddziale były niemiłe dla którejś z matek i ta w ten sposób się odwdzięcza. Być może. Jedno jest pewne - Zosia jak podrośnie i zobaczy te zdjęcia w Internecie, na pewno nie będzie zadowolona.



                                  Pielęgniarski dzienniczek wesołych księżniczek, PART II.
Neurologia. Do mnie również nie do końca docierają te słowa, które zaraz tu napiszę, ale naprawdę tak jest. Przeszłam już przez wiele oddziałów, natknęłam się na różnych ludzi, ale TA pani oddziałowa...skradła moje serce.
Jak tylko ją widzę uciekam na drugi koniec korytarza, gdy słyszę z daleka jej głos - chowam się do którejkolwiek sali pacjentów, unikam kontaktu wzrokowego żeby nie prowokować lwa, a jednak ta pani ma w sobie to coś, za co ją cenie. Trzyma oddział twardą ręką, wymaga, nie odpuszcza, pilnuje, ale dzięki temu jest porządek. Wszystko stoi na swoim miejscu, wszystko dzieje się w swoim czasie. A przede wszystkim, co dla mnie ważne - szanuje nas. Cztery skromne, ładne, mądre, młode pielęgniarki, które przyszły na ten oddział, bo pech chciał, że neurochirurgia była już obstawiona.
Czy żałuję? W najmniejszym stopniu nie. Każdy mój ruch jest doceniony, o wszystko mnie proszą, za wszystko dziękują, nie krytykują tylko tłumaczą. Czego chcieć więcej? Tylko tego, żeby wszędzie tak było.

Jednak nie mogłoby być tak kolorowo. Pewna pani doktor doprowadziła mnie do białej gorączki, jak nie gorzej. Bardzo ładna, młoda, zadbana kobieta zasiadająca w gabinecie USG, specjalistka od spraw sercowych.
Zaczęło się niewinnie.
JA - Pani doktor, przyjeżdżamy z pacjentką z neurologii.
DOKTOR X - (przewrócenie oczami, bardzo kulturalne zresztą) -Bardzo długo to trwało. -(wymowne zarzucenie rudych włosów opadających na ramiona).

Temperatura mojego organizmu powoli wzrastała, spokojnie przyjmowałam kolejne łyki powietrza próbując się ochłodzić. Tyle, że jak się chłodzić skoro mam do czynienia z takim ohydnym stworzeniem?! Powietrze stawało się co raz bardziej gęste, w atmosferze panującej w gabinecie czuć było zbliżające się spięcie, które mogło doprowadzić tylko do jednego. Do potulnego skulenia ogona, spuszczenia głowy i wyjścia na korytarz.
Albo nie. Nie tym razem, młoda doktorko.

DX - Widzę, że pani nie będzie współpracowała.
JA - Pani ma niedowład po udarze. Ciężko ją w ogóle ustawić do badania bo jest bardzo obrzęknięta.
DX - A czy ja wybieram państwu pacjentów do badania?! Ja mam swoich i o nich dbam, u Was macie swoich lekarzy i do nich proszę mieć pretensje. Ja nie jestem Bogiem.
(SERIO, NIE JESTEŚ?! Bo zachowujesz się tak jakbyś co najmniej nim była). Ograniczyłam się tylko do krótkiego.
JA - Ale nikt tego od pani nie wymaga. Pani nie jest Bogiem i my też nie, dlatego bardziej na lewy bok już pani nie obrócę. (Pierś do przodu, broda wysoko, zmrużone oczy z tą charyzmatyczną iskierką wyższości, hihihi)
DX - W takim razie proszę trzymać tą rękę, bo jakoś tak niefortunnie leży. Pewnie i tak nic tu nie zobaczę. (I znów uciekające oczy dookoła głowy).


No.
Takie złe te pielęgniarki.
Dajcie podwyżki lekarzom.
Proszęęę, biednym się należy. ;<



Wyszłam z gabinetu USG i dla rozładowania złych emocji musiałam sobie zrobić zdjęcie. Tragedia, do czego Ci lekarze są mnie w stanie doprowadzić. -,-

A to my się śniadaniujemy. 
Bacha, Zocha, Ela, Kamilka, Marta i włosy Justyny. 
Pozdrawiam również Tomasza R, który śniadanie spożywał z nami i mówił, że czyta tego bloga. 
A to nie lada wyróżnienie.



Czas na spacer, adieu!
Gosia.


piątek, 13 marca 2015

Pielęgniarski dzienniczek wesołych księżniczek. PART I.

JA: - Dzień dobry, przychodzę w sprawie praktyk. Jest możliwość zrealizowania ich u państwa w placówce?
PIELĘGNIARKA- Oczywiście. Pielęgniarskie czy lekarskie?
J.- Pielęgniarskie.
P.- Dziewczyno, co Ciebie skłoniło do tego, żeby wybrać ten zawód?
Rezygnacja. Frustracja. "Trzeba było iść na politologię, przynajmniej nie byłoby wstyd mówić o tym głośno."


Czegoś nie rozumiem. Co mnie skłoniło do tego zawodu? Hm, sama nie wiem. Na pewno nie wizja wstąpienia w szeregi zawsze uśmiechniętych, wesołych, uprzejmych, znających się na rzeczy pań pielęgniarek. Bo takich ze świeczką szukać.
Wizja przebywania wśród przemądrych lekarzy? Stawiających diagnozę po dwuminutowej rozmowie z pacjentem? Eee...chyba raczej też nie. Takich znaleźć jeszcze trudniej.
Jak powinna brzmieć dobra, trafna odpowiedź? Ciężko stwierdzić.
"Bo mi się to podoba."?
Dokładniej, co mi się podoba? Robienie zastrzyków? Pobieranie krwi? Super. Ale oprócz tego jest masa pampersów, kaczek, basenów, które też wchodzą w skład moich obowiązków. Chyba mogłabym się obawiać, że mam coś z głową, gdybym otwarcie powiedziała, że zmiana brudnych pampersów sprawia mi przyjemność. W każdym razie sprostuję - nie sprawia mi przyjemności. Jednocześnie z drugiej strony...wszystko jest kwestią przyzwyczajenia. Jakkolwiek głupio to brzmi. Ale dokładnie tak jest, do wszystkiego się człowiek przyzwyczaja. Naprawdę wszystko można przełknąć, przystosować się. Głowa i nasze myśli to połowa sukcesu, jak nie więcej. Podchodzisz do pacjenta i wiesz, że gdyby tylko mógł to by wstał i poszedł do toalety. Niestety nie może. A ja mam przez to lub dzięki temu pracę.
Wracając do tematu poruszonego na początku, czyli do co raz głośniej krzyczących pań pielęgniarek.
Ciągłe pretensje, wyzysk, pochmurne miny, głupio-mądre pytania i jeszcze gorsze odpowiedzi, kurwiki w oczach - to to co spotkałam na oddziale przez ostatni tydzień. Zero entuzjazmu, uśmiechu, miłych gestów. Panie w Polskich szpitalach są tak rozgoryczone ogromem swojej pracy i płacą za nią, że zapomniały, że to ich świadomy wybór. Owszem, byłabym nie w porządku wobec nich i swoich koleżanek z roku, gdybym powiedziała, że na takie realia trzeba się godzić. ABSOLUTNIE. To trzeba zmienić jak najszybciej. Tyle, że w tej kwestii potrzebna jest solidarność. Łohohoho. Solidarność wśród pielęgniarek?! O ironio, toż to słowo nieznane, zjawisko niespotykane. Jedna utopiłaby drugą w łyżce wody, a najlepiej gdyby ta druga pociągnęła ze sobą na dno całą rzeszę położnych, które pracują w oparciu o tą samą Ustawę co "my".
Szykuje się strajk. Związki podnoszą głos (bo jeszcze nie krzyczą), robią poruszenie na facebooku, powstają fanpejdże namawiające do odejścia od łóżek. Brawo! Tak trzeba. Tylko jak walczyć, jeśli średnia wieku pielęgniarek w Polsce to 45 lat? Jak namówić kobietę przed 60-tką, żeby wsiadła w pociąg i rozłożyła namiot na Wiejskiej w Warszawie? Jakich argumentów trzeba by użyć, żeby cokolwiek osiągnąć? Jakich? - Nieistniejących.
Szlag mnie trafia patrząc na cały ten syf. Ciągłe pytania o to, czy chcemy zostać w kraju czy wyjechać. CZY CHCEMY? Serio?
Nie, nie chcemy. Tu mamy rodziców, przyjaciół, chłopaków, wrogów. Tu mamy wszystko, oprócz szacunku i pieniędzy. A te dwie sprawy stawiają nas prawie pod ścianą i zmuszają do wypowiedzenia słów: " Tak, chcę wyjechać."
Paranoja. Brak słów. Lekarze potrafili. Górnicy potrafili. Rolnicy potrafili. Pielęgniarki i położne..? Trzymam kciuki. Szczerze.


                                 Pielęgniarski dzienniczek wesołych księżniczek. PART I.

Zleciało. Ludzie, sprawy sobie nie zdajecie jak to zleciało! Z dniem 11.03 oficjalnie zakończyłyśmy zajęcia praktyczne na naszym szanownym Uniwersytecie. KONIEC.
Przed nami około 2,5 miesiąca praktyk zawodowych, dyplom, obrona, egzamin i ... i praca? Pewnie tak. Większość z nas ruszy szturmem podbijać polskie szpitale. Część zostanie na magistrze, część poszuka innych rozwiązań, część wyjedzie, albo poszuka pracy nie w zawodzie. I każda popłynie w swoim kierunku, co jest jak najbardziej zdrowe i naturalne. Stąd też ten wątek. Krótki, treściwy, dokumentujący to, co będzie się działo przez ostatnie nasze wspólne miesiące. A przy okazji moi znajomi stale będą mogli tu zerkać i być na bieżąco z tym, co się u mnie dzieje :) Może dzięki temu liczba połączeń, których muszę udawać, że nie słyszę diametralnie się zmniejszy, hehe  ^^.

Może na początek, drogie dziewczęta...trochę historii.
Wszystkie doskonale wiemy, że mam ukryty talent malarski. Moje dzieła niedługo będą uwiecznione na koszulkach, bluzach, spodenkach, majtkach, stanikach i rajstopach. Niewiarygodnie krzywa kreska, starannie dopracowana brzydota i kompletny brak poczucia smaku sprawiają, że moja twórczość jest niepowtarzalna, nietuzinkowa, a przede wszystkim - nie do podrobienia.

Ja ciężko pracująca na sali budzeń. Klinika Anestezjologii i Intensywnej Terapii była dla mnie i dla moich koleżanek po fachu jedną z łaskawszych. Nieuśmiechająca się oddziałowa pozwoliła nam na wszystko. Włącznie z niewielkim wydłużeniem weekendu. Pieprzyć uśmiech. Liczy się wolne. 

Wspaniałe, piękne, szczupłe, subtelne, profesjonale, rzetelne, idealne, perfekcyjne, nowatorskie, skrupulatne, delikatne, empatyczne, mądre, wykształcone, staranne, holistyczne, przebojowe, zaradne, pracowite, kulturalne, odpowiedzialne, inteligentne, a przede wszystkim niewyspane kobiety z grupy A. 
Neurologia, 11.03.2015r. 
Justyna U, Ilona B, Ania P, Agnieszka J, Aleksandra B.
Zapamiętajcie je. O nich będzie głośno.

Takie tam selfie przed podłączeniem tlenu pacjentowi. Są rzeczy ważne i ważniejsze, czy nie? 
Olcia i Margolcia.

Pielęgniarka (w odniesieniu do mężczyzn stosuje się formę pielęgniarz) – samodzielny zawód z grupy specjalistów do spraw zdrowia. Sprawuje opiekę medyczną nad pacjentem (m.in. pielęgnacja pacjenta, podawanie leków, wykonywanie zastrzyków, wlewów dożylnych), asystuje lekarzowi w czasie zabiegów, operacji, wykonuje samodzielne działania w zakresie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji medycznej, a także wykonuje zlecenia lekarskie. WIKIPEDIA.

No, a oprócz tego pozamiata, posprząta, wniesie na strych stary wózek inwalidzki i generalnie to gdy trzeba - zrobi wszystko. 

 
Na koniec drogie skarbeczki, taka mała powtóreczka tego, co na pewno Wam się przyda. Wspominałam sobie dziś ukochaną panią z interny i neurologii, która odpoczywa od pracy na oddziale, z wiadomych nam przyczyn i natknęłam się na tą foteczkę. Jak dziś pamiętam, jak mówiła: "Małgosia rób zdjęcie, a jutro masz mieć to w głowie." No i mam. Tzn, wtedy miałam na pewno. Spróbowałabym nie :O.


Chyba tyle kochane kobiety. Następne wspominki na pewno będą dłuższe i bardziej bogate w opowiadania. Dziś to wszystko jedno wielkie, spontaniczne działanie, które ma na celu zmotywować mnie do robienia czegokolwiek. Miałam pisać pracę, ale postanowiłam napisać notkę. Ważne, że piszę cokolwiek. Prawda? Prawda.
Życzę spokojnego weekendu i udanego wypoczynku.

Buzi, Gosia.

piątek, 20 lutego 2015

NIE JESTEM SIOSTRĄ!

Ahoj!



Jestem sfrustrowana. Szczerze.
Od jakiegoś czasu gdzieniegdzie pojawia się niewinna informacja na temat protestu, strajku, który rzekomo ma się odbyć w szeregach starszych koleżanek pielęgniarek. Świetnie. W końcu dzieje się coś, co może w choć niewielkim stopniu dać nadzieję, że coś się zmieni.
Eeee, stop.
Nic się nie zmieni, dopóki dopóty całe społeczeństwo, począwszy od polityków, przez dziennikarzy na reszcie świata kończąc, nie przestanie widzieć na jako kobiety sprawujące tenże piękny zawód z powołania. Owszem, każda praca wymaga poświęcenia i w pewnym stopniu zaangażowania, wiadomo, że im jest ono większe tym lepiej. Wspaniale byłoby gdyby każda osoba na świecie wykonująca swój zawód, mogła szczerze powiedzieć, że to co robi, jest spełnieniem jej najskrytszych marzeń i największym zamiłowaniem. I takie podejście wtedy faktycznie można nazwać powołaniem. Ktoś się spełnia w tym co robi, sam jest szczęśliwy, a jednocześnie daje szczęście innym.
Dobra, skupmy się jednak na pielęgniarkach. Będę odwoływała się do swojej osoby, bo tak najbezpieczniej. W dzisiejszych czasach bardzo łatwo o publiczny lincz. Dwa słowa za dużo i Cię nie ma. Raz jeszcze więc powtarzam, jakkolwiek egoistycznie to brzmi - skupię się na sobie.
Wybrałam takie, a nie inne studia w sposób świadomy. Biorąc na klatę wszystko co wiąże się z tym zawodem, całą masę stereotypów o seksistowskim podłożu, niepochlebnych opinii o paniach z przechodni i tą paskudną wizję społeczeństwa na temat obowiązków "białego personelu".
Im bardziej wchodzę w szeregi tej grupy społecznej, im bardziej poznaję tajniki sztuki pielęgnowania, zdaję sobie sprawę, że od września, może od sierpnia, czeka mnie paskudnie ciężka droga, a jednocześnie niesamowicie fascynująca i piękna. Jednocześnie im bardziej wchodzę w ten zawód zauważam, jak wiele niedociągnięć i niesprawiedliwości jest w naszym prawie. Jak bardzo nie fair będę traktowana. Jak bardzo rządzący tym krajem chcą zmusić mnie do wyjazdu.
Mogłabym wypunktować masę absurdów, ale po co? Nic nie zmieni po raz kolejny wyłożenie na tacę upokarzających nas błędów. Jest jednak jedna rzecz, z którą będę walczyła. Natrafiłam dziś przez przypadek na reportaż emitowany przez jedną z czołowych stacji telewizyjnych, mówiący o fali migracji pielęgniarek za granicę. Wszystko pięknie, w końcu ktoś poruszył ten przerażający temat. Osiągnęłabym apogeum szczęścia, gdyby nie to jedno użyte w reportażu słowo, a mianowicie - SIOSTRY.
Kończę studia, spędzam na uczelni i w szpitalu prawie całe swoje najlepsze lata młodości, skończę swoją edukację z dyplomem. Będę dyplomowaną pielęgniarką. Powtarzam - PIELĘGNIARKĄ, nie siostrą.
Chciałabym zaznaczyć, że nie mam pretensji o takie słownictwo do 80 - letnich pacjentów, którzy pamiętają czasy, gdzie faktycznie to głównie siostry zakonne sprawowały opiekę w szpitalach polowych. Nie raz zdarzyło się, że idąc korytarzem oddziału usłyszałam "siostrzyczko, pomogłaby mi siostra..."i tak dalej, i tak dalej. W życiu nie zwróciłam żadnej z tych osób uwagi, bo po pierwsze -jestem wychowana tak, a nie inaczej i wiem, że pewnych rzeczy po prostu nie wypada, a po drugie Ci ludzie mówią to serdecznie i w dobrej intencji. Jestem pewna, że gdybym uświadomiła im, że mi się to nie podoba, od razu dostałabym kilogramy gorzkiej czekolady. "Bo tak blado pani wygląda."
Tak, dostajemy czekoladki. Przeróżne. W moim przypadku jest to głównie gorzka czekolada, z czego się niezmiernie cieszę. I to właśnie jest kolejny przykład na to, że ludzie starsi po prostu zatrzymali się w czasach, kiedy pielęgniarka była siostrą, a ich jedyną formą wynagrodzenia są słodkości podarowane przez nich samych.
Nie mam jednak litości dla dziennikarzy, polityków, nauczycieli i całej rzeszy osób mających wpływ na kształtowanie opinii na temat tego trudnego zawodu wśród całego społeczeństwa. Od dzieci po ich rodziców i dziadków. Od nas wymaga się pełnego profesjonalizmu. Mamy być wszechstronne, empatyczne, dokładne, rzetelne, wyedukowane, odpowiedzialne. Ale w takim układzie wszyscy tacy bądźmy. Jeśli ktokolwiek chce się wypowiadać na temat pielęgniarek, niech przynajmniej nauczy się je odpowiednio nazywać. Z należytym szacunkiem do trudu ich pracy i ogromu obowiązków.
Jeśli ja jestem siostrą, to mój kolega z roku jest kim? Ojcem? Bratem? Sługą? Bo nie wiem, a bardzo chciałabym się dowiedzieć.

Koniec frustracji. Trochę pomogło natarczywe przyciskanie kolejnych znaczków na klawiaturze.



PS. Naprawdę jesteśmy podobne?



Pozdrawiam,
Gosia






poniedziałek, 26 stycznia 2015

Cześć!
Pierwszy post. Ciężko mi zebrać się w sobie, żeby pojąć całą tą szeroko pojętą blogosferę. Wybranie tła, dopasowanie nagłówków, czcionki i kolorystyki to dla mnie nie lada wyzwanie. Dlatego zostawiam to na później. Przecież nie od razu Kraków zbudowano, czy coś w tym stylu.

Nie jestem zbyt elokwentna, inteligentna, zabawna, zbyt ładna też nie. Rzecz w tym, że od jakiegoś czasu masa przeróżnych myśli przewija się przez moją głowę. Masa myśli, wniosków, spostrzeżeń, które teraz regularnie chcę spisywać tutaj. Nie oczekuję milionów wyświetleń, tysięcy komentarzy, setki subskrypcji. Wystarczy mi, że sama dam upust temu co mnie denerwuje i gnębi, a jednocześnie temu co mnie zachwyca i pociąga.

Jak już wspominałam w zakładce "o mnie", jestem, a raczej będę pielęgniarką. Będę - bo w czerwcu podejdę do egzaminu dyplomowego tak jak 65 innych koleżanek z roku, a jestem - bo mimo braku uprawnień pracuję na oddziałach jak pełnoetatowa pielęgniarka. I to już od ponad roku. Haaa, i proszę bardzo w jak bardzo zgrabny sposób przeszłam do pierwszego problemu, który wyzwala we mnie same negatywne emocje.
Z reguły ludzie na słowa "studentka pielęgniarstwa" reagują tak samo. A jak nie tak samo, to przynajmniej bardzo podobnie. Śmiech, uniesienie brwi w geście zaskoczenia, czasem ucieczka wzrokiem. W zasadzie powinnam się do tego przyzwyczaić bo przecież moje nerwy i ciągłe skomlenia nic nie zmienią. Tylko, że dlaczego mam się przyzwyczajać do czegoś co doprowadza mnie do szału? Wybrałam taką, a nie inną profesję świadomie, doskonale zdając sobie sprawę z przyszłości tego zawodu w Polsce i nie życzę sobie, żeby ktoś tym gardził. W żaden sposób nie czuję się gorsza od inżynierów, prawników, lekarzy.
Pech chciał, że wróciłam do rodziców akurat w dzień, w którym była zaplanowana kolęda. Ludzie, sprawy sobie nie zdajecie jaką minę zrobił ksiądz na moje słowa, że będę pielęgniarką. "Naprawdę?! Będziesz pigułą?! To na wysokie zarobki się nie nastawiaj." Całkiem poważnie byłam bliska by mu powiedzieć, że podobnie jak on wybrałam drogę pomocy ludziom, tylko tą nieco mniej dochodową.

Ok, ale wszystkie te żale to nawiązki do osobnych, długich notek, które postaram się regularnie tu zamieszczać.
Podsumowując jestem Gosia, mam 22 lata. I za niedługo oficjalnie będę mogła rozkładać białe miasteczko na ul. Wiejskiej.